Hayat bazen insanın yüzüne kapatılan kapılarla imtihan eder.
Bir umutla çalınan kapının ardında sessizlik varsa, insanın kalbi kırılır, zihni yorulur.
“Olmadı” denilen her an, içimizde bir boşluk bırakır.
Ama çoğu zaman unuturuz:
Kapıyı kapatan da, anahtarı tutan da aynı kudretin sahibidir.
Biz kapandığını sandığımız kapılara bakarken, arkamızdan açılan rahmet kapılarını fark edemeyiz.
Oysa Allah bir kapıyı hikmetiyle kapatıyorsa, orada bizi koruyan bir sebep vardır. Görmediğimiz bir tehlike, bilmediğimiz bir hayır, fark edemediğimiz bir sınav…
İnsan bazen ısrar eder.
“Bu olsun” der.
“Buradan geçmeliyim” diye diretir.
Ama kader, bazen en büyük merhametini engel olarak gösterir.
Kapanan her kapı bir son değildir; çoğu zaman yön değiştirmektir.
Bir iş olmaz, daha hayırlısı gelir.
Bir insan gider, kalbi yaralayan yük de onunla gider.
Bir yol tıkanır, insan kendini bambaşka bir istikamette bulur.
Sabır, tam da burada anlam kazanır.
Beklemek, vazgeçmek değil; Allah’ın zamanına güvenmektir.
Çünkü rahmetle açılan kapılar aceleye gelmez.
Bugün kapalı sandığın kapı, yarın “iyi ki olmamış” dedirten bir hatıraya dönüşebilir.
Ve bugün göremediğin rahmet, yarın hayatını baştan yazabilir.
O yüzden umudu kaybetme.
Kalbin daraldığında bil ki; hikmet devrede, rahmet yoldadır.
Allah kulunu kapısız bırakmaz.
Sadece doğru kapıya yönlendirir.
