Ancak bugün baktığımızda, Cumhuriyet Halk Partisi’nin bu asli görevden giderek uzaklaştığını, gündemin dışına sürüklendiğini görmek mümkün.
CHP, olması gereken yerde değil.
Söylemesi gerekeni söylemiyor.
Toplumsal yaraya parmak basmak yerine, dar bir tartışma alanına sıkışıp kalıyor.
Son dönemlerde CHP’nin siyaseti adeta bir rutine döndü:
“Yatıyoruz Silivri, kalkıyoruz Silivri…”
Bu dar çerçevenin dışına taşan, geniş toplum kesimlerine umut verecek, memurun, emeklinin sofrasına dokunacak, gençlerin geleceğine ışık tutacak güçlü bir politika yok.
Oysa ülkenin gündemi ağır…
Pahalılık kapıda, geçim sıkıntısı derinleşiyor.
Emekli nefes alamıyor, genç iş bulamıyor, çiftçi toprağa küstü, esnaf siftah yapamadan kepenk kapatıyor.
Muhalefetin asli görevi tam da burada devreye girer:
Çözüm üretmek, proje konuşmak, toplumun nabzını tutmak…
Ama CHP yönetimi, özellikle de Genel Başkan Özgür Özel, son aylarda sürekli aynı başlıklarla siyaset yapıyor. Parti, kendini Silivri eksenine kilitlemiş bir görüntü veriyor.
Elbette hukuksuzluk iddiaları, özgürlük talepleri, adalet arayışları önemlidir.
Kimse bunların üstünü çizemez. Ama siyaset yalnızca bir cezaevi kapısından ibaret değildir.
Ülkenin gerçeklerini görmeden yapılan muhalefet ise sadece kendi tabanını oyalamaya yarar.
CHP’nin bugün en büyük açmazı, geniş kitlelerin sesine kulak verememesi…
Halkın sofrasından çok, belli başlı tartışmaların içinde kaybolması…
Eğer CHP yeniden umut olmak istiyorsa;
Silivri’deki tartışmaları siyasetin merkezine oturtmak yerine, hayat pahalılığına, ekonomik çöküşe, üretim sorunlarına, gençliğin çıkmazlarına yönelmek zorundadır.
Çünkü bu ülkenin halkı her sabah cezaevi değil, geçim derdi ile uyanıyor.
CHP gerçek muhalefeti hatırlamadıkça, toplumdaki karşılığını giderek daha fazla kaybedecek gibi görünüyor.
Türkiye’nin gerçek gündemi mutfaklardadır, milletin cebindedir.
Muhalefet bunu görmediği sürece “Yatıyoruz Silivri, kalkıyoruz Silivri” söylemi sadece bir kısır döngü olmaya mahkûmdur.
