Pasinler’in Yamaç Mahallesi…
Bizim çocukluğumuzun geçtiği, taş sokaklarında ayak izlerimizin hâlâ durduğuna inandığımız o mahalle. Her köşesinde bir hatıra, her evinde bir hikâye saklıdır. İşte o hikâyelerden biri de, gençliğimizin enerji dolu, dinamik delikanlılarından Ömer Demir ağabeyime aittir.
Ömer Demir, rahmetlik Selim amcamın oğlu… Babadan zenginliğin ne demek olduğunu sadece mal mülkle değil, duruşla ve edep ile temsil eden bir aileden gelirdi. O yıllarda, bizim çocukluk çağlarımızda, Demir ailesinin binin üzerinde koyunu vardı. Bu, sadece bir zenginlik göstergesi değil; emeğin, bereketin ve Anadolu’nun üretken ruhunun sembolüydü.
Ama Ömer ağabeyimi farklı kılan sadece bu değildir.
O, gençliğinde de bugünkü gibi giyimine kuşamına özen gösteren, yakışıklılığıyla dikkat çeken, adeta fidan gibi bir delikanlıydı. Mahallede yürüyüşüyle, konuşmasıyla, tavrıyla iz bırakırdı. İnsan, bazı kişileri yıllar geçse de gözünde hep aynı yaşta hatırlar ya; Ömer Demir de benim hafızamda hep o genç, dinamik hâliyle durur.
Yıllar geçti…
Hayat onu ticarete yönlendirdi. Süs eşyaları –bizim oralarda “gelgör” denilen o ince zevk ürünü işler– ve fotoğrafçılıkla uğraştı. Yani sadece ticaret değil, estetikle de iç içe bir yol seçti kendine. Bu da onun hayata bakışını anlatmaya yeter aslında.
Bugün Ömer Demir ağabeyim, Yalova’nın Çınarcık ilçesinde ikamet ediyor. “Foto Özlem”in imtiyaz sahibi olarak hayatına devam ediyor. Gençlik yıllarındaki o çalışkanlık, bu kez tecrübe ile birleşmiş durumda.
Allah uzun ömürler versin.
Ailesiyle, çocuklarıyla birlikte sağlık, huzur ve mutluluk içinde bir ömür nasip etsin. Bizim için o, sadece bir iş insanı değil; Yamaç Mahallesi’nin hafızasında yer etmiş, gençliğimizin sessiz ama güçlü tanıklarından biridir.
Bazı insanlar gider, şehir değiştirir, meslek değiştirir…
Ama hatıralardaki yerleri hiç değişmez.
